De volgende stap…
De volgende stap richting een beslissing: wanneer er geopereerd gaat worden en waar. Het klinkt als één duidelijk moment, maar in werkelijkheid begint die stap al veel eerder — bij dagen zoals vandaag.

Vandaag stond in het teken van onderzoeken en het bisfosfonaatinfuus omdat vorige keer is mislukt. Het plan was overzichtelijk: een handfoto om de skeletleeftijd van Geuko te bepalen, zodat duidelijk wordt hoeveel hij nog gaat groeien. Daarnaast een foto van zijn rug en bekken om te vergelijken met de situatie van 10 september 2025. Vervolgens het bisfosfonaat-infuus en daarna een afspraak met de revalidatiearts/hoofdarts.
Tenminste… dat was het plan.
Twee weken geleden werd het laatste deel ineens verplaatst. Geen duidelijke uitleg, alleen dat het drie weken later zou moeten plaatsvinden. Op zich niet erg, maar het zorgt wel voor extra druk op de planning. Zeker als straks de keuze wordt gemaakt om een eventuele operatie in de zomervakantie te laten plaatsvinden.
Afgelopen dinsdag kregen we een herinnering voor vandaag en uit ervaring weten we inmiddels: een afspraak is pas zeker als je hem zelf hebt gecontroleerd. Dus woensdag hebben we alles nagebeld, want in het patiëntenportaal stonden er opeens geen afspraken meer op de handfoto na. Alles stond gelukkig aan hun kant goed in het systeem, werd ons verteld. Dubbel gecheckt, bevestigd. We konden er vanuit gaan dat het klopte.
Met dat vertrouwen vertrokken we vanmorgen op tijd. Een rit van 2,5 uur vraagt nu eenmaal om wat marge. Rond half elf meldden we ons bij de röntgen.
“U komt voor de handfoto?”
“Ja, en ook voor de rugfoto.”
De blik die volgde, zei eigenlijk al genoeg.
“Rugfoto? Die staat hier niet in.”
Op dat moment weet je eigenlijk al hoe laat het is en wat voor dag het zou worden. Toch wordt er nog een keer gekeken, nog een keer gecontroleerd. Maar nee, er staat geen aanvraag in het systeem. De orthopeed toch maar gebeld, deze blijkt wel bereikbaar, maar is niet op locatie om het direct te kunnen regelen, het zou er wel in moeten staan.
Dan maar schakelen. Eerst door naar het infuus en ondertussen proberen de dames van de receptie van afdeling röntgen om die röntgenaanvraag alsnog rond te krijgen.
Op de afdeling voor het infuus treffen we gelukkig een verpleegkundige die Geuko nog herkent van zijn opname in 2022. Dat geeft meteen een stukje rust. Ze schakelt snel en zorgt dat de zaalarts zo snel als mogelijk langskomt om alles door te nemen.
Daar komt het volgende punt naar voren: de anesthesie. Volgens de planning zou dat geregeld zijn. Even een belletje als wij er zijn en de dienstdoende zou er aankomen.
De zaalarts kijkt in het systeem en zegt: “Dat klopt, zo werkt dat niet”
Dat is zo’n moment waarop alles even stil lijkt te vallen. Want twee dagen eerder hebben we dit nog expliciet nagevraagd — zowel bij de afdeling als bij anesthesie zelf. Daar werd toen gezegd dat de zaalarts de dienstdoende anesthesist kan bellen en dat die dan komt.
Maar volgens de zaalarts werkt het niet zo. Geuko kan pas na twaalf uur op de spoedlijst worden gezet, en dan is het afwachten wanneer hij aan de beurt is. Geen zekerheid, geen tijdsindicatie.
De spanning bij Geuko is voelbaar. Dan vraagt de zaalarts ineens: “Mag ik je hand eens zien?”
Hij pakt een apparaatje met een fel rood licht en laat dat door Geuko’s hand schijnen, op zoek naar een geschikte ader. Vervolgens kijkt hij Geuko aan en maakt een duidelijke afspraak:
“Ik prik één keer. Lukt het niet, dan bellen we anesthesie.”
Je ziet de twijfel bij Geuko. De eerdere ervaringen zitten er nog in. Maar tegelijk is daar ook vertrouwen die Geuko alsnog wel durft te geven zonder dat wij hem hoeven over te halen. Voorzichtig knikt Geuko en zegt “doe maar dan”

Alles wordt klaargelegd.  En dan — één prik.
Raak. In één keer!
Het is misschien een klein moment voor de buitenwereld, maar voor Geuko betekent het alles. Geen trauma, geen herhaling van eerdere nare ervaringen. Gewoon een arts die zijn woord houdt en een jongen die zich erdoorheen slaat. Dat vertrouwen blijft intact, en dat is misschien nog wel het belangrijkste van de hele dag.
Terwijl het infuus is gelukt en ze aan het afronden zijn, gaat de zoektocht naar de röntgenaanvraag verder. Rond 10:45 was daar al om gevraagd. Inmiddels is het 12:30 en staat er nog steeds niets in het systeem.
De dames bij de röntgenbalie blijven erachteraan bellen. Meerdere keren. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk blijkt dat er ergens een verkeerd patiëntnummer is doorgegeven vanmorgen. De aanvraag die er al weken in stond, was op een of andere manier verdwenen.
Pas om 14:00 verschijnt de order eindelijk in het systeem.
En dan pas kunnen de foto’s gemaakt worden, anders mogen ze geen foto's maken.
Rond half drie staan we weer buiten. Wat een afspraak van ongeveer een uur had moeten zijn, is uitgegroeid tot een traject van vier uur.
Daarna begint de terugreis. De meivakantie is net begonnen en dat is te merken. Waar we normaal in 2,5 uur thuis zijn, doen we er nu bijna vier uur over.
Het was weer zo’n dag. Eén die energie kost, maar ook laat zien hoe veerkrachtig Geuko is.
En nu begint het volgende wachten.
De artsen gaan de foto’s en bloedwaarden beoordelen. Over ongeveer drie weken moeten we weer naar Utrecht voor het vervolg. Daar zal het moeten gebeuren. Gaan er knopen worden doorgehakt? Of wordt er toch nog gewacht?
Wat inmiddels wel duidelijk is, is dat Geuko steeds meer beperkt raakt door de scheefstand van zijn bekken. Dat er iets moet gebeuren, staat eigenlijk niet meer ter discussie. Alleen willen alle betrokkenen — wij én de artsen — dat het in één keer goed gebeurt.
Wij hebben door alle informatie die we de afgelopen tijd hebben verzameld een goed beeld van wat voor Geuko het beste zou zijn. Nu is het aan de artsen om, op basis van feiten en medische overwegingen, tot dezelfde conclusie te komen en die keuze ook te kunnen onderbouwen richting de verzekering.
Tot die tijd rest er maar één ding.
Wachten, op de volgende stap.